2010-2011 Nieuw Zeeland

Fietskriebels en zin in zon. Zullen we weer? Het is ERRUG ver weg, maar vooruit, een weerzien met Nieuw-Zeeland is het waard. Alleen al bij de gedachte worden we vrolijk. Deze keer fietsen we op het Zuidereiland en doen meer onverharde paden aan. Dat betekent, naast een memory lane, volop genieten in ruig terrein.

De eerste en laatste dagen zijn we in Christchurch. Veel gesprekken gaan over de aardbeving in september. Inwoners vertellen over de angstige seconden die minuten leken, over veerkracht en saamhorigheid in de stad. Net terug in Nederland volgt het bericht van de vreselijke, nieuwe beving. Onze harten gaan uit naar alle mensen daar.

Hoogtepunten

  • We laten ons met fiets en al droppen bij de Mavora Lakes. Alleen op de wereld in een glaciale vallei.&
  • Op de onverharde Danseys Pass verkijken we ons stevig. Mul zand, losse stenen en kneitersteil. Als een passant het raampje van de auto opendraait met een ‘If you tackle that, put your legs up and let someone pamper you!’ voelen we nattigheid. Oh dear!
  • De inheemse loopvogels op Ulva Island, een klein eilandje bij Stewart Island, lopen bijna over je schoenen heen.
  • De roep van de kea’s – bergpapegaaien – weerkaatst tegen de rotswanden van de Arthurs Pass en klinkt zo uitdagend en speels.&
  • Op het balkon van onze cabin zien we de zon ondergaan over de vallei van de Waimakariri River. Het is of er een toverlantaarn schijnt. Horizontale vegen in de lucht, de rivier blinkt oranje in zijn kiezelbedding.
  • We ‘doen’ de Haast Pass gelijktijdig met de fietsclub van de politiebond van Victoria en zoiets verbroedert. Alleen … zij hebben een bezemwagen. Op de top trakteren Aly en Ian op thee en chocoladekoekjes in hun warme camper.