Sri Lanka 2015-2016

Sri Lanka kruipt onder je huid. En soms vreet het je op, het is gulzig met zijn uitlaatgassen, claxons, doorlopende geroep, haveloze honden en vuilnis in de berm. Sri Lanka is armoe, krotten van huisjes, leed. Maar ook die brede lach, mooie in felle kleuren geklede dames, giechelende in schooluniform gestoken kinderen, een eensgezind geloof vol gezamenlijke rituelen. Moedig en vrolijk. Sri Lanka is overvol, aan de kust en in de bergen. Theepluksters kauwen hun cocabladeren om de realiteit enigszins te vergeten en vragen die witte fietsers met een big smile ‘Wil je ook wat?’

Hoogtepunten

  • Bijwonen van het poyafeest – het boeddhistische vollemaansfeest – in twee tempels in Anuradhapura. Duizenden in het wit geklede boeddhisten komen om te mediteren en hun lotusbloemen te offeren. We krijgen twee bladeren van de bodhi-tree van een van de monniken! Zo’n 2200 jaar oud en een stekkie van de echte.
  • Samen met Sagara in zijn tuktuk naar Udawalawe National Park. Ojee, een lekke band, maar de dorpelingen helpen met verwisselen voor een reserveband en even verderop wordt de originele band geplakt. We zien tientallen olifanten in het park; een moeder met jong van vlakbij en we maken zelfs een schijnaanval mee van een mannetje. Euforie! Maar terug bij de ingang staat de band weer plat. Thuis zijn we moe en genieten van een rice & curry.
  • Marja, oorbellengek bij uitstek, ziet een mooi paar van zilver met halfedelstenen in Negombo. De zaak is dicht, maar de buurman belt en even later komt Husni aangesneld. ‘Even een paar oorbellen kopen’ verandert in uiterste aandacht waarmee alle steentjes opnieuw worden geslepen en schoongemaakt. Husni heeft de oudste gem-zaak in de stad. Zijn vader van 85 komt ook langs. Uren later staan we met glanzende oorbellen en vol verhalen weer buiten.

Dieptepunt
De zwerfhonden van Sri Lanka, niemand kijkt naar ze om, ze zijn verminkt, kaal van het krabben en lopen vaak mank. Het is verschrikkelijk om te zien en als fietser ontkom je er niet aan. Ze slapen half op de weg. Pim en ik kunnen er bijna niet meer tegen. Steun worldanimalprotection.nl en embarkpassion.com in Sri Lanka zelf. Elk hondje dat wordt geholpen is er één!!

 

Hoe een Koga Traveller te demonteren voor een fietsdoos

Een fietsdoos van 300 cm, dus 100 cm hoog, 175 lang en 25 cm breed; zie daar maar eens je Koga Traveller in te krijgen. Deze heeft bovendien Magura remmen, welke kwetsbaar zijn bij vervoer: geen knikje in graag. Voor advies langs onze fietsenmaker  in de Geversstraat in Oegstgeest. Die namen 1,5 uur de tijd om wat zaken door te nemen. Zie de foto: stuur en wiel aan weerszijden vastgezet met tyraps, de snelspanners uit het voorwiel om het geheel smaller te maken en op maat gezaagde stuurhouder om de voorvork vast te zetten en te houden. Dat is nog eens service. Ik ga binnenkort relakst naar Schiphol!

fietsindoos

 

 

Warme voeten

We stuiten op een interview met collega Ad Snelderwaard op de website Hebban. Vraag: Heeft u een favoriet reisboek? “‘Hoe word ik wereldfietser’ van Pim Verver en Marja Kerst is onlangs verschenen. Een praktisch boek met tips, maar ook heel leuk om te lezen omdat je bijzondere ervaringen leest van mensen die flink hebben rondgefietst op de hele planeet. Leerzaam maar vaak ook heel vermakelijk!”. Kijk, daar krijgen wij erg warme voeten van!

Toeractief

Ons artikel over Landgoed De Hamert verschijnt begin november in het tijdschrift Toeractief. Dat zijn heuse feestjes; op pad met de boswachter deze keer. Henk Heijligers heet ie in Limburg en hij wijdt ons in in de geheimen van het park met zijn talloze vogels. Met twee ijsvogels aan het einde! Komend weekend zijn we opnieuw op pad voor Toeractief. Natuur en cultuur wedijveren dan met elkaar in Nationaal Park De Hoge Veluwe.

Natuur naast de stad

We zijn begonnen met een wandelgids voor uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig; wandelen naast de stad (werktitel). En dat vlakbij huis. Het is verbazingwekkend hoe groen de Randstad is. Heerlijk struinen door polders tussen de koeien en schapen, over intieme bospaadjes, langs plassen en door parken met veelzijdige natuurtuinen, klauteren over houten hekken, een reiger ernaast, poten in de sloot. Zo nu en dan een biologische boerderij op het pad …. je hoeft niet altijd ver van huis om te genieten.

Te Gast in Nieuw-Zeeland

Voor de serie Te Gast In schrijven wij al jaren. Het is een serie reisgidsen door auteurs geschreven vanuit persoonlijke ervaringen. De boekjes zijn niet doorsnee, ze belichten het alledaagse leven van de mensen, vaak ver weg van de gebaande wegen en toeristische highlights. In het recent verschenen Te gast in Nieuw-Zeeland staat een herziene versie van een verhaal van onze hand.

tegast_australieennz

Boerderij ‘t Geertje

Uit armoe – nog geen groen licht voor een lange fietsreis in het buitenland – besluiten we veel in Nederland te fietsen. Pim heeft zich in het hoofd gehaald elk weggetje in Zuid-Holland te willen doen. Dus als we weer eens over een klein pad peddelen hoor ik ‘he, Mar hier hebben we nog NOOIT eerder gefietst!’ Hij lijkt er zielsgelukkig van te worden. Onontgonnen, maagdelijk gebied. Nu kun je mij veel wijsmaken, ik trap rustig drie keer over hetzelfde kerkepad en denk dat het drie verschillende zijn. Dat houdt het voor mij elke keer weer verrassend nieuw, zo’n tochtje.

Wat ik wel herken is ’t Geertje. We zijn er afgelopen maand drie keer geweest. De biologische veehouderij ziet telkens zwart van de gezinnen, meest met kleine kinderen. Ze geven flesjes melk aan de pasgeboren geitjes, schreeuwen om een pannenkoek en rennen over het terrein tussen alle hokken door. Soms zie je hun ouders met onverstoorbaar engelengeduld uitleggen wat een pony eet, dat het ooievaars zijn op die ronde schijf daar in de lucht en dat er duiven zitten in de til. Laatste keer waren er gladde, roze biggetjes. Een hoopje big met krulstaart lag te rollen in het stro. Hadden alle varkens maar zo’n leven in ons land.

Als ik kinderen had, zou ik ze vaak meenemen naar ‘t Geertje. Ze krijgen het boerenleven te zien op een natuurlijke manier en de dieren zijn er geen achteloos product, maar levende wezens. De veestapel heeft de ruimte, vliegt, broedt en wroet. Naast de aaibare beestenbende zijn er meer dieren. Die komen spontaan langs. Zo is het ooievaarsnest in de wei elk jaar bewoond, vliegen de boerenzwaluwen af en aan en huizen er kerkuilen in de nok van de geitenstal. Het is een beetje paradijs. Vrolijk trappen we weer naar huis door de polder.

Boerderij ’t Geertje, Geerweg 7, Zoeterwoude, www.hetgeertje.nl.