2012-2013 Victoria (Australië)

Na twee intense maanden Down Under verruilen we onze wereldfiets weer voor een stads exemplaar, de zomer voor een lente in aantocht, de inhoud van vier fietstassen voor een huis vol spullen, de kaketoes voor kauwen, koala’s voor de kat.

Het was een reis die anders verliep dan gepland. Dit gebeurt wel vaker, maar nu zeer rigoureus, want we vinden de Australische branden letterlijk op ons pad. Klaar voor de reuzenbeklimming van Mt. Hotham, worden we erdoor overvallen in het dorpje Harrietville. Kleine pluimen witte rook veranderen binnen een kwartier in een gigantische zwarte wolk, geflankeerd door een oranje gloed. De eerste vlammen komen over de top van de heuvel achter ons motel. ‘Pretty freaking scarey’, zo verwoordt Bennett het, onze gastheer en moteleigenaar. Spullen pakken, hij zijn hond, wij de fietsen, snel in de bestelbus laden. Wegwezen. De brand woedt weken voort, de weg blijft afgesloten. Einde verhaal, geen klim, geen bergtop. Peanuts in vergelijking met wat de dorpsbewoners hebben te doorstaan.

Tja, en dan zin je op nieuwe plannen. Het wordt een rondrit, waarin een prachtige rol is weggelegd voor de zee en het regenwoud. De Great Ocean Road is onderdeel. Met natuurlijk hét icoon van Victoria; de Twelve Apostles. Of is het ‘Pig and Piglets?’ “2012-2013 Victoria (Australië)” verder lezen

2005-2006 Victoria (Australië) en Nieuw-Zeeland

Down Under blijft trekken. En alweer denken we: “Dit is de mooiste reis.” Het agrarische, glooiende land van Victoria, de ongelofelijke wisselingen in de Nieuw-Zeelandse natuur, de mensen, de dorpjes. En weer ondergaan we alles vanaf de fiets; lekker rustig, alle zintuigen open. “2005-2006 Victoria (Australië) en Nieuw-Zeeland” verder lezen

2001-2002 Tasmanië en Nieuw-Zeeland

Ruim viereneenhalve maand blijven we deze keer weg. De heenreis is de langste ooit. Meer dan 35 uur om van Leiden naar Seven Miles Beach in Tasmanië te komen. Vijf weken trekken we uit voor de ‘Giro Tasmania’, een pittige rondrit over dit groene eiland. Oud en nieuw vieren we in Melbourne om daarna door te vliegen naar Christchurch. Nieuw-Zeeland beleven we als ‘A sort of homecoming’. En; de mensen zijn hier ECHT zo aardig. “2001-2002 Tasmanië en Nieuw-Zeeland” verder lezen